[สีดำ กับ สีขาว]

แอลน่ารักจังเลยอะๆๆ
พัฒนาขึ้นไปเรื่อยๆนะ

^^

สุดยอดค่ะ

เห็นด้วยค่ะ ต้องใจรัก หมั่นฝึกฝน ถึงจะวาดเก่ง
น้องหางดกลายเส้นพัฒนาเร็วมากค่ะ ช่วงม.ต้นถึงปลายเห็นชัดเลย

ลายเล้นพัฒนาเร็วดีค่ะ (เร็วกว่าเราเป็นล้านปีแสง 555)

ชอบลายเส้นพี่หางดกมากเลย ^^

จากโปเกม่อนสู่เดธโน้ต

หางดกชอบโปเกม่อนมาก่อนรึนี่ ไม่ยักรู้

เพราะมันคือความรักสินะ

พัฒนาการแบบก้าวกระโดดจังแฮะ เป็นเรื่องดีๆ

ใครบอกว่าวาดไม่เก่ง เพราะวาดมากขนาดนี้ถึงได้เก่งนะ

ม. ปลายเป็นช่วงชีวิตที่ทั้งเครียดทั้งเหนื่อยที่สุดสำหรับเราตอนนี้แล้วล่ะนะ อีกนิดเดียวมันก็จะผ่านไปแล้วล่ะ ตอนนี้ก็เลือกทำในสิ่งที่จะไม่ต้องมานั่งเสียดายทีหลังแล้วชีวิตจะเป็นสุข


ปล. ยังเก็บผลงานสมัยก่อนไว้ เก่งจังแฮะ เราแทบจะหาหนังสือเรียนเก่าๆ ไม่เจอแล้วด้วยซ้ำ เอิ้ก

มองภาพ เห็นความเปลี่ยนแปลง เห็นพัฒนาการ
ทำให้รู้ว่า คนเราเมื่อรักชอบอะไรจริงจังแล้ว
ย่อมสามารถทำสิ่งนั้นๆ ได้อย่างดีที่สุด

ค่อยๆ ฝึกฝน ใครๆ ก็เป็นได้อย่างที่ตั้งใจครับ

ว้าวว เห็นพัฒนาการชัดมากค่ะ

ทุกสิ่งทุกอย่างก็ต้องฝึกฝนกันทั้งนั้นแหละ ไม่มีใครเค้าเก่งกันมาตั้งแต่เกิดหรอก
(รู้สึกช่วงหลังๆ เริ่มเห็นแต่เนียร์เมลโลนะ.. กร๊ากก)

เครียดไปก็ใช่ว่า... สาดน้ำใส่ซะเลย


อ่ะนะ.. ชีวิตก็เป็นงี้แหละ มันไม่ได้สมหวังไปกับทุกเรื่องหรอก ทำได้แค่ว่า พอใจในสิ่งที่มี..
(อย่าสงสัยว่าทำไมวันนี้มาเม้นท์ซะเครียด.. คือกำลังเครียดกับการเลือกคณะอยู่ orz)

โห...เห็นแล้วน่าเอาไปอัพบล็อกมั่ง....

ชอบลายเส้นหางดกอ่ะ.. ดูเป็นเอกลักษณ์และเป็นธรรมชาติมากๆ

พัฒนาขึ้นเร็วผิดหูผิดตาก็ตอนม.ปลายนะเนี่ย
หลังๆมีแต่เมลโล่เนียร์ =w="

จุดมุ่งหมาย? นั่นสินะ คณะอะไรดีกันแน่....

เอาใจไปเลยน้องงงง

ชอบงานหางดก
มีการเล่นมุมมอง เล่นมิติที่น่าสนใจ
ตัวละครก็แสดงออกได้เป็นธรรมชาติมาก

อย่าเพิ่งท้อเลยน่อ
ลองพยายามเข้า มันต้องมีวันของเราเซ่

นี่แน่ะๆๆๆ

เห็นการพัฒนาของฝีมือได้ชัดเจนมากเลยครับ ของแบบนี้อยู่ที่การฝึกฝนจริงๆ

ปล.ช่วง ม.ปลายมันก็เครียดกันทั้งนั้นนี่เนอะ (เคยนอนร้องไห้ตอนกลางคืนคนเดียวเพราะเครียดอยู่เหมือนกัน) ขอให้สู้ๆมีกำลังใจนะครับ

สาดซักหน่อย
(ไม่หน่อยแล้วมั้งเนี่ย)

เก่งจังเลย

เราอยู่ ม4 แล้ว

ยังไม่ได้อะไรเลย

พัฒนาก้อดีนะ
ไว้สอนเราบ้างเน้อ

พัฒนาก้อดีนะ
ไว้สอนเราบ้างเน้อ

ภาพสวยทั้งนั้นเลย

อิจฉา

มีแต่คนฝึกแล้วพัฒนา

เราก็บ้าคลั่งวาดรูปเหมือนกัน

แม่ไม่หนับหนุน

และฝีมือมันก็ไม่ค่อยดีขึ้นสักเท่าไร

คนบางคนนั้น ทั้งชีวิตที่กำเนิดมา ตั้งแต่เล็กจนเติบใหญ่ ไม่เคยเห็นแม้กระทั่งหน้าพ่อของตนเอง สำหรับฉันได้เกิดมามีทั้งพ่อและแม่ เมื่อยามใดที่ฉันท้อแท้พ่อจะให้กำลังใจฉันเสมอ เมื่อนึกถึงยามฉันร้องไห้ เจ็บป่วย พ่อก็คอยปลอบโยนฉันและอยู่ข้างๆฉันมันเป็นช่วงเวลาที่อบอุ่น บางครั้งพ่อเป็นเสมือนเพื่อนฉันหยอกล้อกันสนุกสนาน ฉันพาไปโน้นนี้ในที่ที่ฉันอยากไปโดยที่พ่อไม่บ่นเลย ถึงแม้ว่าท่านจะเหน็ดเหนื่อยจากภาระหน้าที่ที่ต้องหาเงินเลี้ยงดูครอบครัวแต่เพียงผู้เดียว เพื่อให้ฉันอยู่อย่างสุขสบายไม่เดือดร้อนและไม่อายใครๆ(รู้นะว่าพ่อไม่มีเงินหรอก) ตอนเข้าเรียนพ่อจัดการให้ฉันทุกสิ่งทุกอย่าง แต่ตอนนี้ฉันว่าฉันโตเป็นผู้ใหญ่พอแล้วแล้วทำไมฉันรู้สึกว่าพ่อชอบบงการจังเลยทำไมต้องอย่างโน้นอย่างนี้นะ แล้วในเวลานี้ฉันทำไมไม่พยายามทำความเข้าใจท่านว่าท่านทำทุกสิ่งทุกอย่างนั่นคือการหวังดีต่อฉัน ฉันก็ควรจะทดแทนพระคุณของท่านได้สิ ฉันจะทำทุกอย่างเพื่อให้พ่อมีความสุข ความสบายใจ ฉันซาบซึ้งเหลือเกินสำหรับความรักที่พ่อมีให้ฉัน การอบรมสั่งสอนขัดเกลานิสัยให้แก่ฉัน พ่อสอนฉันให้เป็นคนดีของสังคม ฉันหวังว่าจะตั้งใจสอบเข้าเรียนในสาขาที่หวังให้ได้ ฉันจะพยายามให้ถึงที่สุดเพราะฉันรักพ่อและยังอยากจะเป็นลูกที่ดีที่สุดของพ่อ จะมีความอดทนมุ่งมั่นในสิ่งที่ต้องทำให้พ่อภาคภูมิใจให้ได้
“เวลาวารี ไม่คอยใคร” คำพูดนี้ยังดังก้องในโสตประสาทของฉัน ดังนั้น หากคิดจะทำการสิ่งใด อย่ามัวรอช้าอีกเลย อย่ามัวคิดว่าสิ่งที่ทำลงไปจะทำไม่ได้ดี
สิ่งที่พ่อต้องการ คือ ให้เราเป็นลูกที่ดีของพ่อแม่ ตั้งใจเรียนและสอบได้ เพียงแค่นี้ท่านก็มีความสุขแล้ว ตอบแทนพระคุณของพ่อตั้งแต่ตอนนี้ ก่อนที่ทุกสิ่งทุกอย่างจะสายไป...อย่างเช่นฉัน ณ วันนี้วันที่ไม่มีพ่อให้ได้เห็นถึงความสำเร็จที่ฉันได้มาแล้ว..พ่อฉันเสียไปก่อนที่ฉันจะรู้ผลสอบ(ฉันยืนร้องให้และตะโกนก้องในใจว่าพ่อหนูทำสำเร็จแล้ว)..ยังไม่สายสำหรับลูกๆคนอื่นๆใช่ไหมถ้าจะเริ่มมุ่งมั่นอีกสักครั้งอย่าคิดว่าทำไม่ได้...ทำได้สิถ้าเราตั้งใจ....สู้เพื่อพ่อนะ...อย่าท้อเลย....เป็นกำลังใจให้นะ....