[สีดำ กับ สีขาว]

อือ...วันนี้โดนกายภาพบำบัดจนได้ รู้สึกเรื่องพวกปวดเมื่อยเจ็บปวดจะเป็นของคู่กับคนอ่อนแออย่างข้าพเจ้า

นั่นแหละฮะ ปวดแขนเจ็บแขน เมื่อสองสามวันที่แล้ว เลยไปกายภาพบำบัดซะ ...คราวนี้ไปบำบัดแขน คราวก่อนไปขา เฮ้อ...เด็กอะไรก็ไม่รู้ ปวดเมื่อยอย่างกับคนแก่ (ก็ตูนี่แหละ) ฮะ เขาก็ว่ามางี้เหมือนกัน ก็แบบว่าตอนบำบัดก็มีสู้แรงกันอะไรประมาณนี้ อ่อนเปียกอย่างผม...แรงสู้คนแก่ยังสู้ไม่ไหวเลย เชื่อเขาเลยสิ...

สาเหตุที่ปวดแขน..โดนระบุมาอย่างแจ่มแจ้ง
"เขียนการ์ตูนมากไป"
....เจี๊ยกกกก~~~~~ (สิฮะ ปวดข้างขวานี่)
แต่ไม่ได้โดนห้ามไม่ให้วาดนะ ไม่ได้โดนให้วาดน้อยลงด้วย (แต่ผมคิดว่าตัวเองก็ควรวาดน้อยลงจริงๆนั่นแหละ) โดนแค่...
"วาดไปสักครึ่ง ชม. ก็ทำกายบริหารซะ.."
แค่นั้นแหละ

ปกติก็วาดวันหนึ่ง เฉลี่ยเท่าไหร่ไม่รู้ (วันธรรมดาเฉลี่ยไม่ถูก เพราะวาดในคาบเรียนตลอด) แต่วันหยุดนี่..เฉลี่ยแล้วมากกว่า ๔ ชม. ก็หมายความว่า ทุกครึ่ง ชม. ผมก็จะทำกายบริหารนั่นแล...
อ่า...คนที่ทำกายภาพบำบัดให้ผมก็ว่ามา ไม่ทำมันก็ลามๆไปเรื่อยๆนั่นแหละ...อาการผมตอนนี้มันมาเกือบถึงศอกแล้ว.. การลามของมันจะเริ่มจากแขน(ซึ่งเป็นไปแล้ว)แล้วก็ศอก(ที่เริ่มเป็นอยู่) และสุดท้าย...ข้อมือ...

ตอนนี้ผมคงจะไม่ได้เขียนการ์ตูนอะไรมาลงสักระยะ (จนกว่าตัวเองจะอยาก+ถ้าเป็นไปได้ หายจากอาการนี้ด้วย) แค่วาดรูปให้เป็นชิ้นเป็นอันยังไม่มีปัญญาเลย.. อารมณ์วาดรูปก็ไม่มี เขียนการ์ตูนก็ไม่ขึ้น นั่นแหละสาเหตุสำคัญที่ผมไม่เขียนการ์ตูนไม่ได้ ที่สำคัญที่สุดมันตรงนี้ต่างหาก...

ไงก็ต้องรักษาทะนุถนอมแขนขวาสุดชีวิต (มือขวาผมน่ะ ชีวิตนะเฮ้ย ชีวิตผมอยู่ที่มือ-แขนขวาข้างเดียว) คงจะต้องดูแลแบบทีเมลโลหวงเนียร์หรือเปล่านะ (ฮา) เผอืญเขียนคู่นี้ค้างไว้เยอะเหลือเกิน.. นับวันเขียนแล้วรู้สึกได้เลย เมลโลโคตรหวงชิบเลยว่ะ...

หมดชีวิตไร้สาระของคนเขียนสุดรันทดไปแล้ว ก็อย่างว่า แขนขวาเดี้ยงไปแล้ว.. (แต่ไม่ได้หมายความว่าผมหยุดวาดนะ) ก็เลยขุดกรุเก่าที่เคยคิดว่าจะเอามาลงแล้วลืมไป มาลงไปพลางๆก่อน...

ทั้งหมด ๔๔ ข้อ... อะไร ๔๔ ข้อ? คงมีคนถามข้าพเจ้างี้... ข้าพเจ้าก็ไม่รู้เหมือนกัน ว่าจะเรียกไอ้ ๔๔ ข้อพวกนี้ว่าอะไรดี

เอาเป็นว่า มันออกเชิงคตินิดๆแล้วกัน ไงใครอ่านเสร็จนึกออกว่า ๔๔ ข้อพวกนี้คืออะไรก็บอกข้าพเจ้าด้วยก็ดี.. (อยากรู้เหมือนกันว่าไอ้พวกนี้จะเรียกว่าอะไร)

 

อย่าข้องใจฮะ แต่งเอง..แต่งเอง มีคนเคยถามว่าแต่งเองเหรอ เออสิ...(ตอบห้วนจังแฮะ) จะมีแต่ข้อช่วงหลังๆท้ายๆนั่นแหละ ที่เริ่มเพี้ยนๆที่เริ่มอาศัยคำที่เคยได้ยินมาแต่งเล่นๆ แต่โดยรวมทั้งหมดข้าพเจ้าแต่งเองนั่นแหละฮะ

ผมไม่ได้โม้ตัวเองนะ แต่บางข้อมันคมซะจนตัวเองยังอึ้งเลย (คมสำหรับผม) เพราะนี่มันแต่งไว้เมื่อปีที่แล้ว (ม.๓) พอเริ่มหลังๆอาจจะเพราะอาการเริ่มดีขึ้นนิดหน่อย(จากความรันทด)ก็เลยเริ่มแต่งไม่ออก สุดท้ายก็เลยจบแค่ ๔๔ ข้อนั่น... ตอนนี้ผมก็แต่งไม่ได้แล้วล่ะ คงจะได้อยู่หรอก ไอ้เวร(ด่าตัวเองอยู่ฮะ)เล่นเขียนแต่วายนี่ฟะ...(หมู่นี้ถึงได้รู้สึกตัวเองหวานพึลึก)

เอาล่ะ หมด ๔๔ ข้อสำหรับวันนี้... จะว่าไปตอน ม.๓ นี่แหละ เป็นช่วงชีวิตที่ห่วยที่สุดในชีวิตผมเลย อยากจะล้างความทรงจำออกทิ้งให้หมดในช่วงนั้น มันถึงได้เขียนอะไรได้โรคจิตขนาดนั้น (ทุกวันนี้เลยพอจะเริ่มเข้าใจพวกโรคจิตไงงั้นแหละ) ขนาดการ์ตูนสมัยตอนนั้นก็มีแต่สงครามๆๆๆ (แต่เขียนไม่จบสักเรื่อง) คำพูดที่คิดไว้แต่ละคำ ก็โคตรๆปรัชญาชิบเลย...(แต่ไม่มีใครได้อ่าน เพราะผมแต่งไว้ในหัว ฮา)

บ่นปิดเอนทรี่สักนิด...ทำไมเคมีตูอ่านเท่าไหร่ๆก็ไม่รู้เรื่องฟะ... (ช่วงนี้ขลุกอยู่กับแต่เคมี) แถมรู้สึกได้เลยว่า เพื่อนมันขยันขึ้นกันหมด... ดูมันเรียนเก่งขึ้นด้วย แย่จัง...ทำไมผมถึงได้เหลวแหลกงี้กันนะ... ถึงได้ต้องพยายามเรียนให้รู้เรื่องทั้งๆที่ตัวเองเกลียดชะมัดเลย.. (ผมเรียนสายไหนๆก็เกลียดมันทุกวิชานั่นแหละ)

อีกนิดๆ..เพิ่งอ่านบลูดรากอนราลกราดตอนจบมาเมื่อบูมมันออกนั่นแหละ (ยืมเพื่อนอ่านเอาทุกอาทิตย์) ตอนอ่านภาษาอังกฤษก็ยังตะขิดตะขวงใจกับตอนจบอยู่หรอกนะ ว่ามันจบอะไรของมัน(คือมันอ่านไม่รู้เรื่องนั่นแหละ) ตอนอ่านภาษาไทยนี่สิ...โอ้วว!! สุดยอด ประโยคพวกพรรค์เพื่อนพวกนี้ทำไมผมถึงได้ชอบนักนะ....จำไม่ได้หรอกว่ามันพูดว่าอะไร... เอาเป็นว่า "ไม่ทิ้งเพื่อนที่อยู่กับฉันแต่เกิด"แล้วกัน... ทำนองคลองธรรมเงี้ย ผมจะไปจำได้ไง ไม่ได้ท่องซะหน่อย(แค่ประทับใจ)

เอ้อ...งั้นในรายสัปดาห์...การ์ตูนที่ผมอ่านก็เหลือแค่อายชีลด์ 21 อ่ะเซ่ะ! ...(ทำไมมันเหลืออ่านแค่เรื่องเดียวล่ะวะ)

สรุปมันไม่ยอมปิดเอนทรี่ซะที...งั้นแค่นี้แล้วกัน โอ๊ส(ทำกาายบริหารสักพัก) ขอบคุณที่อ่านฮะ!