[สีดำ กับ สีขาว]

เจี๊ยกก--- ครั้งแรกในชีวิตเลยฮะ ที่ได้ไปงานการ์ตูน ตอนไปเจอคนคอสเพลย์หน้างานครั้งแรกนี่ ค้างเลยฮะ ไม่เคยเห็นมาก่อน (ไอ้นี่ ทำตัวเป็นบ้านนอกไปเลย) พ่อให้งบซื้อของ ๓๐๐ บาท ใช้ไป ๑๘๐ บาทเป๊ะ ก็ฮะ ครั้งแรกมันไม่กล้าซื้อเยอะ...

เดินในงานก็เดินวนไปวนมา ที่ตั้งใจจะไปซื้อเลยก็คงเป็นคอมมิคของท่านเนียวนั่นแล (แต่ไม่กล้าซื้อเยอะอีก ซื้อมาเล่มเดียว เอาเข้าไป) เพราะนอกเหนือในงานนั้น ผมก็ไม่รู้จักงานใครอีกแล้ว (เออ เอาเข้าไป)

ที่เหลือหลังจากนั้นก็เรียกว่า ซื้อตามใจตัวเองฮะ ...โดนพ่อว่า ของอะไรก็ไม่รู้ แพงเชียะ... งึมงำ เจ้าตัวเงียบ (เพราะไม่รู้จะตอบอะไรนี่)

แต่ไปนี่ ไม่ค่อยได้ของที่ตัวเองชอบกลับมาหรอกฮะ (ไม่นับคอมมิคที่ตั้งใจไปซื้ออยู่แล้วนะ) ผมหาโดจินวายให้ตัวเองไม่ได้เลยอ่ะ.. (นี่เอ็ง...เอ็งนี่มัน) ไม่รู้สิ ไม่ถูกใจกับคู่ที่เห็นเลย (อ้าว ไอ้เวรนี่)

แต่ไงก็ซื้อมั่วๆมาอ่านย้อมใจไปเล่มล่ะนะ ..เห็นมันเขียนเป็นสายขาวขึ้นปกก็เลยซื้อมางั้น.. (ชะอ้าว ไอ้นี่) ...ขาวเกินไปว่ะ (เวลาเขียนน่ะผมเขียนขาว แต่อ่านชอบอ่านดำมากกว่านะ ฮ่ะ) แต่มันก็มีนี่นะ..ที่แรงๆ ..เห็นราคาไม่กล้าซื้อ (งกดีๆนีเอง)

ส่วนพวกคอสเพลย์ เจ้าตัวยืนมองยืนดูเฉยๆ ในขณะที่ท่านพ่อถ่ายรูปอยู่คนเดียว (อ้าวเฮ้ย) ซะงั้นล่ะเน้อ

---------------

ตอนนี้ก็อยู่เชียงใหม่แล้ว.. เพิ่งมาถึงเมื่อเช้าตรู่วันนี้ ขี้นเครื่องกับน้อง สองคน... นี่ก็ครั้งแรกอีกสินะที่ไม่มีผู้ปกครองไปด้วย พี่น้องคู่นี้เดินเข้าประตูมั่วไปหมด (เฮ้ย) โชคดี เครื่องบินไม่ตก (ปากพาซวยอีก ไอ้นี่)

รู้สึกอากาศที่นี่เย็นพอๆกับกรุงเทพฯเลยแฮะ

---------------

เอนทรี่นี้ก็คงไร้การ์ตูนจะมาลงไป แม้ว่าจะเพิ่งเขียนเสร็จตะกี้เลย ...(กว่าจะเขียนเสร็จแต่ละเรื่องนะ เอ็ง) ก็แหงล่ะ ใช้คอมบ้านคนอื่นเขาอยู่ (ยังไงถึงกลับบ้านไปก็อาจจะลงไม่ได้อยู่ คอมเอาไปเพิ่ม ram อยุ่)

โชคดียังพอมีภาพเหลือที่เพิ่งวาดเสร็จตอนอยู่บ้าน (แล้วไม่ได้ลงที่นี่) เอามาลงเติมสีสันให้บลอคตัวเอง

วาดเบี้ยวจริงๆด้วย เวรเอ้ย...

---------------------

"ไงก็รู้อยู่ ทำไมถึงคิดว่า ฉันโง่ขนาดนั้นเลยเหรอ รู้อยู่แล้ว เพราะรู้มากเกินไป หากบอกไป....ผลลัพธ์คงแย่กว่าเดิมแน่.. เพราะขนาดสูรู้ไปแค่นั้น.. สถานการณ์ยังเลวร้ายขนาดนี้ ฉันจึงได้แต่เงียบปากไว้เฉยๆ เรื่องพวกนั้นน่ะ ใช่ว่าฉันไม่รู้เหมือนที่สูว่า แต่ฉัน...ไม่อยากสนใจมันให้ปวดใจ"

ระบายต่อจากเอนทรี่ก่อนหน้านี้ เหตุการณ์นั้นก็เลยกลายเป็นเรื่องแย่ไปแล้ว... โธ่เว้ย...

(ปล. ใช้สรรพนาม สู กับ ฉัน เพราะไม่ต้องการให้รู้ว่าเป็นเรื่องของผมกับใครแล้วกัน)