[สีดำ กับ สีขาว]

สภาวะจิตใจมันขึ้นๆลงๆพึลึก อาจเพราะเขียนการ์ตูนได้ขึ้นๆลงๆ จะว่าเขียนรอดก็รอด จะว่าไม่รอดก็ไม่รอด ตอนนี้มันท้อแท้ที่ว่า วาดแต่โดจินวาย ... การ์ตูนตัวเองไม่เขียนสักที (ค้างไว้เป็นชาติแล้ว) แล้วฉัน...จะเขียนการ์ตูนของตัวเองไปรอดไหมเนี่ย?

ก็ละนะ....มันชอบเขียนการ์ตูนวายมากกว่าล่ะมั้ง ..คราวนี้มาแบบซื่อๆนะฮะ

"คืนที่ฟ้าร้อง" แต่งหลายครั้งแล้วล่ะเนื้อเรื่องนี้ แต่ที่รอดชีวิต(เขียนเสร็จ)มีแค่ตอนเดียว เนียร์กับเมลโล ๓ แผ่นรวดจบ...

เนียร์กลัวฟ้าร้องนี่...คิดไว้ตั้งนานแล้วฮะ นานก่อนที่จะเริ่มติดคู่นี้เสียอีก (สมัยก่อนเคยเอาเนียร์กับยำกัวอีกตัวละครน่ะนะ)

แล้วก็...อ่านเสร็จไม่ต้องตอกย้ำคนเขียนนะฮะ ว่าคนเขียนนั่นแหละที่คิด.... เพื่อนอ่านเสร็จมาว่ากันหมดเลย "เมลโลมันไม่ได้คิดหรอก ไอ้คนเขียนนั่นแหละคิดมาก" ....แล้วถ้าฉันไม่กำกับไว้ พวกเอ็งก็คิดเหมือนกันแหละว้า... (สรุป ทำอย่างไง ผลก็ออกมาเหมือนกัน)

แล้วก็อีกอย่าง...อาจมีคนไม่พอใจกับเนียร์ที่ข้าพเจ้าเขียน...จะว่าไงดี อาจมีหลายคนคิด มันติงต๊องเกินไป ...อันนี้เพื่อเน้นความน่ารักโดยส่วนตัวที่คนเขียนบังคับฮะ นิสัยมันเลยออกมาเป็นงี้ (และคิดว่ามันเริ่มตายตัวแล้วด้วย)

พอเจ้าตัวเริ่มย้อนกลับไปอ่านการ์ตูนที่ตัวเองเขียน.....ชักจะรู้สึกอิจฉาเนียร์พึลึกๆ.......

วันนี้เนือยๆพิกล...งั้นจบแค่นี้แล้วกัน ขอบคุณที่เข้ามาอ่านฮะ

edit @ 9 Dec 2007 00:23:10 by :หางดก: ลิงเผือกโรคจิต