[สีดำ กับ สีขาว]

** ถนนสายนั้นที่ทอดยาว
คือเรื่องราวของความเป็นจริง
มีเงาไม้เอาไว้ให้พักพิง
มีให้เธอเอาไว้ยามอ่อนล้า

*** เธอเห็นท้องฟ้านั้นไหม
เห็นเงาของเมฆหรือเปล่า
ทะเลสีครามที่ทอดยาว
เห็นความรักฉันบ้างไหม

(ซ้ำ * , ** , *** , ***)

--------------------------------------

รู้สึกจะชอบวาดท้องฟ้า+ทะเลซะแล้วสิ.... (ปาดสนุกมากครับ)

(คราวหน้าก็วาดเนียร์ลอยตุ๊บป่องกลางทะเลซะเลย ฮา)

EDIT: เพิ่งอ่านสปอยล์บาคุแมนตอนที่ 44 จบ...ไม่แน่ใจว่าแค่บรรทัดเดียวจะเป็นสปอยล์หรือเปล่า แต่ถมๆไว้ก่อนแล้วกัน...

มาชิโระสภาพแบบนั้นจะมือเดี้ยง(แบบผม)อ่ะเปล่า?

ลุ้นๆ ตอน 45 ต้องรออาทิตย์หน้าสิเนี่ย เจี๊ยกกกกกกก 

อะไรก็ไม่รู้มาบันดาลใจอยากกลับมาวาดโปเกมอนอีกครั้ง

ภาพเล็กไปหน่อย เำพราะตอนแรกร่างไว้สองคน แต่อีกคนวาดแล้วเน่า ก็เหลืออีกครึ่งหนึ่งแค่เนี้ย.... 

ไม่รู้ว่าจะจุดไฟกระตุ้นวาดโปเกมอนอีกนานเท่าไร แต่ถ้ายังมีไฟอยู่ คงได้เห็นอีกแน่ๆ....

(เมลโลเนียร์ช่วงนี้ในหัวมีแต่ไอเดียภาพอลัง ...วาดไม่ไหว นอกนั้นก็เป็นโดยาวไปหมด โอ้กกกก เลยไม่มีอะไรจะลง <<แต่ที่แน่ๆ ในสมองมีเมลโลเนียร์เยอะที่สุด โอ้กกกกกก) 

------------------- 

โปเกมอนทำให้ผมวาด คน เป็น

เดธโน้ตทำให้ผมต้องวาดคนหนักยิ่งกว่าเก่า

(เพราะต้องวาดเมลโลเนียร์สัดส่วนจริงจัง ตอนเป็น R15 ก๊ากกกกก)

โปเกมอนทำให้ผมอ่านอังกฤษรู้เรื่องโดยไม่รู้ตัว

เดธโน้ตบังคับให้ตาย ผมต้องอ่านญี่ปุ่นให้ออก

(แต่ปัจจุบัน ก็ได้แค่แกะๆแงะๆอยู่)

โปเกมอนไม่เคยทำให้ผมแกลบ

แต่เดธโน้ต โคตรจะแกลบชิบหอง... 

ผมชอบโปเกมอนเมื่อตอนไม่รุ่ง

แต่มาชอบเดธโน้ตอนลงเหวพอดี..

ให้ตายสิ... 

ไม่มีความสมดุลจริงๆเลย~ 

หมายเหตุและหมายเหตุ โปเกมอนของผมคือ "โปเกมอนสเปเชี่ยล" และ เดธโน้ตของผม คือ "เมลโลเนียร์" ครับ

------------------------

โปเกมอนสเปเชี่ยลได้แค่ชอบ...

แต่เมลโลเนียร์เป็นรักแรกของผมคร้าบบบบ~

ปล. ใครเข้าใจหัวไตเติลเอนทรี่นี้บ้าง? (ฮา ตั้งไปเรื่อยทั้งปี ผม...)