150409 | เว้อยาวๆไป

posted on 09 Apr 2015 10:26 by hangdok
สวัสดีครับ
นานมากที่ไม่ได้อัพที่นี่.... สุดท้ายก็ร้างจริงๆสินะ
 
เอาเป็นว่า จะลองพยายามกลับมาเขียนใหม่ดู แค่อยากบันทึกเก็บอะไรไว้เป็นเรื่องราว ถึงจะเป็นเรื่องราวงี่เง่าไร้สาระ เพ้อเจ้อ ความน่าอับอายอะไรก็เถอะ แต่พอกลับมาอ่านของเก่าๆมันก็ทำให้รู้สึกดีจริงๆนะ คิดถึงวันเก่าๆจัง (แก่) ...นี่มันไดอารี่นี่หว่า
 
คงไม่ค่อยมีคนเข้ามาเหมือนเมื่อก่อน เอาล่ะ ช่างมันเถอะๆ จะพยายามเขียนด้วยความรู้สึกอยากเขียนแบบเมื่อก่อนแล้วกัน
 
------------------------
 
ก่อนอื่น สถานะตอนนี้ ทำธีสิสอยู่ครับ ปีสุดท้ายแล้ว ...ที่จริง...นี่เดือนสุดท้าย รอพรีเซนท์ไฟนอลอีกครั้งปลายเดือน กับทำเล่มอีกเดือน (หมดจริงๆก็น่าจะปลายพฤษภานั่นแล)
 
หลังจากนั่งนึกมานานว่าจะทำไรดี หลายคนก็ชอบมองแบบ อย่างผมคงทำเกี่ยวกับการ์ตูน? คอสเพลย์? (ชอบวาดการ์ตูน ไม่ได้หมายความว่าชอบคอสเพลย์นะเว้ย) เออ แต่เคยคิดว่าอยากแบบสถานที่สำหรับจัดงานโดจินไรงี้ด้วย ฮา แต่สุดท้ายก็รู้สึกชีช้ำเรื่องการดีไซน์อาคารเหลือเกิน 
 
แล้วก็เลยนึกถึงสิ่งที่ต่อให้ตายไงตัวเองก็รักชัวร์ สิ่งนี้ฉันจะต้องไม่เกลียดมันแน่ๆ! บวกด้วยอยากลองดี แหกคอก ทำแลนด์สเคปวางผังแม่งเลย ตอนนี้เลยทำสวนนกอยู่ครับ...
 
แต่สุดท้ายชอบก็ชอบ กับงานก็คืองานอยู่ดีอ่ะนะ (นี่ก็ทำไปกรีดร้องไปอยากจะขว้างงานทิ้ง แล้วหนีไปกอดตุ๊กตาสัตว์ปีก...)
 
แบบ สัตว์ปีกก็รักนะ แต่งานก็เกลียดเหมือนเดิม ไม่ได้ช่วยอะไรเล้ย
 
สถานะธีสิสบอกตามตรงว่าไม่รู้จะทำอะไร ทั้งๆที่เหลือเยอะมาก ...ได้แต่เปิดงานแล้วนั่งมองมันหมดไปเป็น(หลาย)วันแล้ว... (ก็ไม่ชอบนะ นั่งมองงานเฉยๆ แต่ก็ไม่รู้จะทำอะไร ไม่รู้ต้องทำอะไร...ไม่รู้...)
 
แถมแปะงานตีฟแบบสเก็ตซ์ให้อาจารย์ดูเล่น (คงไม่ได้ใช้แล้ว อ.บอกให้ไปทำมาใหม่...ครับ)
 
วาดแบบติดสปีดมาก อันไหนชุ่ยๆก็คงดูออก วาดป่าไม้ มีความสุข.. (แต่ที่ต้องแก้เพราะไม่มีอาคารเลยเนี่ยแหละ...อืม)
 
--------------------
 
อีกเรื่อง ก็...กลับมาติดหล่มบลีชอีกรอบนี่ล่ะมั้ง ตลกดี
 
คือมีพลอตหนึ่งที่ตั้งใจว่าก่อนที่คิดว่าตัวเองจะลาจากแฟนดอมนี้จริงๆ ก็อยากจะเขียนให้ได้ก่อน พลอตนี้คิดไว้ตั้งแต่ตอนพีคบลีชรอบแรกนั่นแหละ...มันกี่ปีมาแล้วน่ะ 3-4 ปีที่แล้ว?
 
 
โครงเรื่องที่จดไว้กันลืมตั้งแต่ตอนโน้น อึ้งด้วยว่าทำไมตัวเองเขียนไว้ ฮา (ปกติไม่ทำอะไรแบบนี้หรอก)
 
นั่นคือสาเหตุที่ทำให้ตัวเองตัดสินใจรีสตาร์ทอ่านบลีชใหม่หมดตั้งแต่เล่มแรก เลยนึกได้ว่านี่เรียกว่าครั้งแรกเลยมั้งที่ได้อ่านบลีชใหม่หมดแล้ว..คือจำเนื้อเรื่องอะไรไม่ได้เลย เหมือนอ่านอะไรใหม่หมดจริงๆ จะมีก็แต่พวกที่มีโมเมนต์เร็นลู เบีย อะไรแบบนี้ พวกนี้คืออ่านจนพรุน(ใช้เขียนโด) ก็จำได้แต่ส่วนนั้นอ่ะ แต่นอกนั้นคือเนื้อเรื่องไรลืมเกลี้ยงสมอง ก๊ากกก ห๊ะ ใครเป็นพระเอกนะ
 
แล้วอ่านรอบนี้คือรู้สึกตัวเองจะรู้เรื่องอะไรมากขึ้นกว่าตอนเด็ก หน่อยล่ะมั้ง... ว่าไงดี คือได้มองอีกมุมมองนึง ตอนพีครอบแรกคือผมอ่านบลีชมาเรื่อยๆอยู่แล้ว เล่มใหม่ออกกก็ซื้อไรแบบนี้ แต่ก็อ่านแล้วเลอะเลือนไปเรื่อย อ่านใหม่ลืมเล่มเก่าไรแบบนี้ แล้วพอพีคเร็นลูงี้ ก็อ่านทวนเฉพาะพาร์ทเร็นลูไปเลย (...แหม่) รอบนี้เราเลยถือว่าได้อ่านใหม่แบบ รีเซทปรับมุมมองใหม่กับเรื่องนี้หมด
 
ตอนนี้เลยประทับใจตอนภาคใหม่ที่ซัดกับควินซี่นี่อยู่มาก ช่วงตอนต้นเปิดภาคจนถึงหัวหน้าหน่วยหนึ่งพ่ายไปอ่ะ (สปอยล์เปล่าวะเนี่ย) คือท่อนเนื้อเรื่องช่วงนี้นี่ชอบมาก ผมอาจจะชอบตอนเห็นโซลฯกำลังพินาศ
 
ไหนจะตอนที่ไอ้ท่านพี่กำลังจะเดี้ยงตายนี่ ฟฟฟฟฟ (อันนี้ติ่ง) จะกรีดร้อง อย่าเพิ่งหนีไปหาภรรยานะเว้ย ไอ้ท่านพี่--!! กลับมาเก๊กต่อเดี๋ยวนี้!! กี๊ซมากตอนขอโทษเร็นกับลู (เจ้าของบลอคผู้ปลาบปลื้มความสัมพันธ์เร็นลูและเบียครับ)
 
^วาดไว้ตอนที่กำลังเห็นท่านพี่กำลังจะเพลี้ยงพล้ำ ตกลงจะอยู่หรือจะไป รีบๆบอกมา
 
แต่พอเจ้าตัวกลับมาได้จริงๆ......ละอยากแช่งให้ไปโดนบังไคเซมบ้งอัดกำแพงอีกรอบ หมั่นไส้เกิน (อ้าวเฮ้ย) แล้วหลังจากนั้นก็กลับเข้ามาตรฐานของบลีช (ก๊ากกกกก)
 
หลังจากอ่านรีรันรอบใหม่หมดหกสิบกว่าเล่มเนี่ย สิ่งที่ประจักษ์ได้ คือ เรื่องนี้ควรอ่านรวดเดียวอย่างที่เขาว่ากัน และถึงจะบอกว่าตอนนึงอ่านแปบเดียวจบ แต่ลองอ่านเป็นสู้หนึ่งศึกแบบรวมเล่มแล้ว...ยาวผักสลัดมาก! ยืดยาวขนาดที่ว่าขนาดอ่านรวดเดียวมาราธอน สู้กันที ฉันก็ลืมแล้วแก่นของเรื่องซะแล้ว ก๊าซซซ ไอเซ็นพูดเฉลยแต่ละที พูดอัลไล ขอที่เป็นรูปธรรมgเข้าใจง่ายกว่านี้ได้ไหม (หรือผมโง่กันนะ...)
 
...เอาเป็นว่าก็รอเล่ม66ออกนะครับ (หรืออาจจะไปอ่านสปอยล์ก่อนละ ไม่รู้เหมือนกัน)
 
แล้วก็นึกได้ที่คิดว่าจะได้ลาแฟนดอมนี้ พอมาอ่านใหม่ก็ทำไม่ลงอ่ะ ไหนจะนึกถึงวันเก่าๆที่เคยพีคเร็นลู (?) ....ทิ้งไม่ลง ยังไงนี่ก็นอร์มอลคู่แรกของผมด้วย ;w; (นี่ก็พูดยังกะเป็นแฟน)
 
----------------------
 
เรื่องโดจิน... อันที่จริงคิดไว้นานละ ช่วงที่ออกโดเคนชินอาจารย์ศิษย์ไป กะว่าจบเล่มนี้แล้วจะพักเรื่องเขียนโดจินสักพักนึงก่อน... แต่ที่เหนือคาดคือเสือกไปติดบลีชแล้วมาโหยหวนอยากจะออกโดเร็นลูนี่แทน (โถ ถัง)
 
มีพลอตแล้ว ร่างแล้วด้วย (หะ) เหลือแค่ไม่มีงานให้ลงครับ ก๊ากกกก (รอไป)
 
พวกไฟล์แฟนอาร์ตโดจินที่เซฟเก็บไว้งี้ละลายตายไปพร้อมกับฮาร์ดดิสก์ที่พังแล้ว ทั้งเนื้อทั้งตัวโดญี่ปุ่นเร็นลูกับตัวมีสองเล่มถ้วน ทำไมมันเศร้างี้วะ (หัวเราะทั้งน้ำตา) (โดไทยก็มีแต่ของพี่แพน...ล่ะนะ) แล้วทีนี้เพิ่งนึกออกด้วยว่าพลาดไปเล่มนึงที่ไม่ได้ซื้อ สิอยากกรีดร้องตาย
 
เล่าบันทึกเก็บไว้ ตอนไปญี่ปุ่นครั้งแรกครั้งเดียวนั้น (โอเค ตอนนั้นพีคเคนชิน แล้วพยายามตามเก็บโดเก่าเคคไคชิ) ตูลืมบลีช เหมือนแว้บไปดูอยู่นะ โดบลีช โอย จำได้แต่ว่าพอเห็นว่าต้องคุ้ยก็ขี้เกียจ มองแค่สันข้างแล้วเห็นไซโรขุเล่มนึงที่จั่วไว้ว่าเป็นเร็นลู แล้วตูก็ซื้อเล่มนั้นมาเล่มเดียวอย่างขี้เกียจ ก๊าก
 
ได้ไปอีเวนต์ด้วย เอ่อ จำไม่ได้ว่าในงานมีเซอร์บลีชเยอะขนาดไหน ทำไมจำได้แค่ว่ามีอยู่สามเซอร์ หรือมันหมายถึงสามเซอร์ที่เราสนใจฟะ (อย่างหลังเปล่านาย..เพราะจำได้ว่าเร็นลู เบียฮิซา แล้วนอยเนล นี่มันแพร์นายทั้งนั้นไม่ใช่เรอะ) แอบแว้บไปส่อง แล้วก็ไม่ซื้อไรกลับมา (ทำมั้ยยย...)
 
(ใครจะไปคิดว่านี่จะกลับมาอาการหนักเท่าเดิม)
 
-----------------------
 
ช่วงพีคนี่ทำให้แรงดี ขยันแฟนอาร์ต ฮา แปะๆ
 
 
 
(บลอคแหกกระจายหมดแล้ว) เยอะกว่านี้ไปขุดพิกซีพแล้วกัน ขี้เกียจย้อน..
 
อยากจะบ่นเก็บไว้ จากที่เคยวาดเร็นลูเมื่อก่อน กับตอนนี้
 
ยังคงทรมานกับการวาดรอยสักเร็น (บ่นๆ)
เกลียดผมยาวด้วย เห็นแล้วรำคาญ (บ่นๆ) (แต่ก็วาดนะ...)
 
 
 
แล้วลูเคียตูที่เดิมทีก็วาดไม่ค่อยจะเหมือนผู้หญิงอยู่แล้ว นี่ไปตัดสั้นมาอีก โอ้ แม่ง วาดออกมานี่..... ก็นะ....
 
แต่ชอบตอนตัดสั้นมากเลยนะ หลงรั...เอ้ย ชอบครับ จะชมว่าหล่อก็ดี ชมว่าสวยก็ดีงามมมม ฯลฯ (นี่ก็อวยออกหน้าออกตา)
 
นึกถึงเฟริส์ทอิมเพรสชั่น...ที่เข้าใจผิดนึกว่าเป็นผู้ชาย.................... แถมนานมากด้วย
ตอนเห็นชุดไปรเวทครั้งแรกนี่ช็อคเลย (เอ่อ คือบลีชเล่มแรกผมอ่านเล่มหก)
 
-----------------------
 
ตอนช่วงพีคบลีชครั้งโน้น ญี่ปุ่นอ่อนด๋อย(ไม่มีเลยดีกว่า)
พอตอนนี้...พอถูไถ เลยได้ไปสอยนิยายมาครับ
 
 
(การ์ตูนขวาสุดนี่ไม่เกี่ยว เคยอ่านตอนลงรายเดือนไปตอนสองตอนแล้วชอบเลยรอรวมเล่มออก แต่กว่าคิโนะจะเอาเข้า จนตอนนี้มีถึงเล่มแปดกว่าแล้วมั้ง นี่ว่าเดี๋ยวซื้อเล่มต่อ)
 
เดอะเดธเซฟเดอะสตอเบอร์รี่นี่ พอบอกว่านิยายเป็นช่วงสิบเจ็ดเดือนที่หายไปเท่านั้นแหละ แม่งเอ้ยยยย อยากอ่านนนน จริงๆเคยอยากได้ตั้งกะตอนมันออกแรกๆละ เห็นปกละกี๊ซไปตั้งกะตอนโน้นละ (ตอนนั้นกำลังจะซื้อเพราะปก แต่พอสำนึกได้ถึงความโง่ญี่ปุ่นตัวเอง จะซื้อมาทำเผือกไร)
 
ถึงจะโดนกระซวกบอกว่านี่มันนิยายอิจิลู หรือเบียลู อะไรก็เถอะ...ตอนนี้อ่านไปเกือบครึ่งทางแล้วมั้ง...อืม ลูฮิเมะ (ทำไมไม่มีใครพูดถึง ดูลูเคียมันคุยกับฮิเมะซะ...โหวว ให้ตายเถอะ ถ้าลูเคียเป็นผู้ชาย ฉันจะอวยให้คู่กับฮิเมะละ)
 
กับนิยายอีกเล่มที่นานมาแล้ว ซื้อมาเพราะอยากเห็นฉากทำอาหารป่วยให้ท่านพี่ ฮา ตอนแรกนึกว่าเป็นตอนย่อยๆในเล่ม เพิ่งรู้ว่า ทั้งเล่มนี่คือเรื่องราวการทำอาหารคนป่วยให้ท่านพี่หมดเลยเหรอฟะ!! ยังไม่ได้อ่านนะ... กะอ่านเดธเซฟนั่นจบก่อน แต่อ่านส่วนเร็นลู(อันน้อยนิด)มาละ กุบกิบ เฟรนด์โซนดีจริงๆ (เหรอ)
อ่านตอนคุยกับท่านพี่แล้ว... บทสนทนาแบบ ลูเคียพูดหนึ่งประโยค ท่านพี่พูดหนึ่งคำ (แม่ง...)
 
สอยเล่ม11ญี่ปุ่นมาเก็บไว้บูชานิดนึง ไว้คราวหน้าจะสอยเล่ม54 ปกล่อลวงเหลือเกิน ก๊ากกก
 
บลีชที่จริงคนเริ่มซื้อคือน้อง ซื้อไปถึงต้นๆภาคอารันคาร์เลยมั้ง แล้วหลังจากมันค้นพบแนวการ์ตูนที่ตัวเองอ่านแล้ว (ซึ่งบลีชไม่ใช่แนวทางของคุณน้อง) คนรับผิดชอบซื้อต่อเลยเป็นผมครับ ฮา เพราะมันครึ่งๆกลางๆว่าน้องเป็นคนซื้อมาก่อน เล่มไทยเลยไม่ค่อยรู้สึกว่าเป็นของตัวเองเท่าไร (ยอมรับเลยว่าเรื่องนี้อ่านแบบไม่ค่อยทะนุถนอมเลยล่ะ ฮา)
 
แต่ถ้าคุณน้องไม่เริ่มซื้อ ไม่รู้ว่าชาตินี้จะเริ่มอ่านบลีชเมื่อไรเหมือนกันนะ...หรือเริ่มทีหลังเราก็อาจจะไม่ได้เป็นแบบนี้มั้ง
 
เสียใจนิดนึง ตอนนี้อยากอ่านไกด์บุ๊ค หาไม่เจอในคิโนะ...จะอ่านเล่มญี่ปุ่นนน
 
-----------------------
 
นี่ยังกะระบายออกมาทีเดียวหมดเลย บ่นในทวิตเตอร์มันไม่พอ อันนี้พอตัวอักษรไม่อั้น ฝอยให้เละ พูดเท่าไรก็ไม่จบ หลังๆคงสั้นลง..มั้ง (จะได้เขียนต่อเปล่าก็ไม่รู้)
 
แค่คนเข้ามาคงแปลกแล้ว ถ้าอ่านจนจบได้นี่ (มีแต่เรื่องอะไรเนี่ย) ...ขอบคุณที่อ่านอะไรก็ไม่รู้นี่ครับ
อาจจะเจอกันใหม่....มั้ง
 

20140714

posted on 11 Jul 2014 11:01 by hangdok
 
ชอบอันนี้มากเลย ฮา ชอบคนที่กำลังคุยอยู่ด้วย
 
ข้าบอกไว้ตั้งแต่ชื่อข้าแล้วนะ!
 
 
 
(มาอัพอะไรก็ไม่รู้ แล้วจากไป..)